آهنگ «پیک سحری» - بازخوانی کورس سرهنگ زاده

یک نفس ای پیک سحری   بر سر کویش کن گذری
گو که ز هجرش  به فغانم،به فغانم
ای که به عشقت زنده منم
گفتی از عشقت دم نزنم
من نتوانم،نتوانم،نتوانم
من غرق گناهم،توعذر گناهی
روز و شبم را تو،چو مهری و چو ماهی
چه شود گر مرا رهانی ز سیاهی
چون باده بجوشم،در جوش و خروشم
من سر زلفت،به دو عالم،نفروشم
همه شب در ماه و پروین نگرم
مگر آید رخسارت در نظرم
چه بگویم،چه بگویم،به که گویم این راز
غمم این بس،که مرا کس،نبود دمساز
/ 0 نظر / 35 بازدید