اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم   قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم
                چنانت دوست می​دارم که گر روزی فراق افتد  

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

              رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصایی   خلاف من که بگرفته است دامن در مغیلانم
                فراقم سخت می​آید ولیکن صبر می​باید   که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم
شبان آهسته می​نالم مگر دردم نهان ماند   به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم
دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت   من آزادی نمی​خواهم که با یوسف به زندانم
من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت   هنوز آواز می​آید به معنی از گلستانم